အျမတ္သံုးမ်ိဳး

 Monday, October 7, 2013

 ေဈးသည္စကားနဲ႔ ေျပာရရင္ လူ႔ဘဝဟာအရင္းေပါ့၊ လူ႕ဘဝကေသလို႔ မိမိ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ၾကီးကို ျပန္ေရာက္ သြားျပီဆိုရင္ အရင္းရႈံးတာေပါ့၊ ကိုယ္ပိုင္ဆိုတာ အပါယ္ေလးဘံုကို ေျပာတာပါ။ ဗုဒၶက ပမတၱႆ စတၱာ ေ ရာအပါယာသကေဂဟသဒိသာ - ကုသိုလ္တရားကို ေမ့ေလ်ာ့ေန သူအတြက္ အပါယ္ေလးပါးဟာ မိမိအိမ္ သဖြယ္ျဖစ္တယ္လို႔ ေဟာထားတာ ရွိလို႔ပါ။ လူ႔ဘဝကေသျပီး လူ႔ဘဝျပန္ေရာက္တယ္ဆိုရင္ေတာ့ အရင္းျပ န္ရတာေပါ့၊ နတ္ျပည္၊ ျဗဟၼာ့ျပည္ကို ေရာက္ရင္ေတာ့ အျမတ္ထြက္တာေပါ့၊ ဒါေပမယ့္ အဲဒီအျမတ္က ရႈံး တာနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္လိုက္လို႔သာ အျမတ္လို႔ ေျပာရတာပါ၊ အားကိုးအားထားျပဳေလာက္တဲ့ အေကာင္းဆံုးအျမတ္ မဟုတ္ေသးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လည္းဆိုေတာ့ ဒိ႒ိတန္းလန္းသာရွိေနမယ္ဆိုရင္ နတ္ဘံုျဗဟၼာ့ဘံုကေန ကု သိုလ္ကံကုန္တာနဲ႔ အပါယ္ေလးဘံုကို ျပန္ က်ႏိုင္ေသးလို႔ပါပဲ၊ ဒါဆိုရင္အေကာင္းဆံုး အျမတ္ကဘာ လဲဆို ေတာ့ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကို ရျခင္းပါပဲ၊ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာၾကီးကို ရသြားျပီးဆိုရင္ေတာ့ အို၊ နာ၊ ေသကကို လြတ္သြ ားျပီဆိုမွေတာ့ အပါယ္ေလးဘံုနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စဥ္းစားစရာကို မလိုေတာ့ဘူး။ အေကာင္းဆံုးအျမတ္ကို ရဖို႔ အတြက္ အေရးၾကီးဆံုးအခ်က္ကေတာ့ သူေတာ္ ေကာင္းကို မွီဝဲမိဖို႔ပါပဲ၊ ဒိ႒ိကြာျပီး ေသာတာပန္ ျဖစ္ဖို႕အ တြက္ အဂၤါေလးခ်က္ရွိ ပါတယ္။

ဘာေတြလဲဆိုေတာ့ - 

၁။ သပၸဳရိသူပနိႆယ = သူေတာ္ေကာင္းကိုမွီဝဲဆည္းကပ္ျခင္း။ 

၂။ သဒၶမၼသဝန = သူေတာ္ေကာင္းတရားကို စူးစိုက္စြာနာၾကားျခင္း။ 

၃။ ေယာနိေသာ မနသိကာရ = အသင့္အားျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းျခင္း။ 

၄။ ဓမၼာႏု ဓမၼပဋိပတၱိ = တရားႏွင့္ေလ်ာ္စြာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ျခင္းတို႔ပဲ ျဖစ္ပါ တယ္။ 

ေသာတာပန္ျဖစ္ဘို႔ မွီဝဲရမယ့္ သူေတာ္ေကာင္းဆိုတာ လူျဖစ္ေစ၊ ရဟန္းျဖစ္ေစပရမတ္ခႏၶာ ၅ ပါးအေပၚမွာ ဒိ႒ိကြာေအာင္ေဟာေပးႏိုင္မယ့္ သူကို ဆိုလိုပါတယ္။ ဒုတိယအဂၤါျဖစ္တဲ့ သူေတာ္ေကာင္းတရားဆို တာ လ ည္း ဒိ႒ိကြာေၾကာင္းျဖစ္တဲ့ ပရမတ္တရား၊ ဓာတ္တရားမ်ားကို ဦးစားေပးျပီး နာၾကားဘို႔ ဆိုလိုရင္းျဖစ္ပါတ ယ္။ ေယာနိေသာမနသိကာရ = အသင့္အားျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းရမယ္ဆိုတာ အာရံုတစ္ခုခုနဲ႔ ေတြ႕ၾကံဳတိုင္း အ ကုသိုလ္ မျဖစ္ေအာင္ ရႈတတ္ရမယ္လို႔ ဆိုလိုပါတယ္၊ ဥပမာအားျဖင့္ ခဏေနရင္ ေဟာေတာ့မ ယ့္ရူပပ ရိ ေစၧဒ ဉာဏ္ကို ရထားတဲ့ ေယာဂီတစ္ေယာက္ဟာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ျမင္လိုက္ျပီဆိုပါေတာ့ ေခ်ာ လို႔ႏွစ္သက္ရင္ ေလာဘျဖစ္မယ္။ အရုပ္ဆိုးလို႔ မႏွစ္သက္ရင္ ေဒါသျဖစ္မယ္၊ ႏွစ္သက္သည္လည္းမဟုတ္၊ မႏွစ္ သက္သည္လည္းမဟုတ္၊ သာမန္ကာလွ်ံကာ သေဘာထားမယ္ဆိုရင္ ေမာဟ ျဖစ္မယ္၊ အမွန္ကို အမွ ားထင္ကာ၊ အမွားကို အမွန္ထင္တာ၊ မရွိကို အရွိထင္တာ(ပညတ္ကို ပရမတ္ထင္ျခင္း)၊ အရွိကို မရွိထင္တ ာ(ပရမတ္ကို ပညတ္ထင္ျခင္း)မွန္သမွ်တို႔ဟာ ေမာဟခ်ည္းပါပဲ။

ဒီေနရာမွာ ေမာဟဘာ့ေၾကာင့္ျဖစ္ရသလဲလို႔ ေမးခဲ့ရင္ ေလာဘနဲ႔ ေဒါသမျဖစ္လို႔ေမာဟျဖစ္ရတာေပါ့ဆိုတဲ့ အေျဖဟာ စာသိအေျဖျဖစ္သြားပါျပီ။ အက်င့္နဲ႔ယွဥ္တဲ့ငါသိအေျဖမဟုတ္ဘူး။ ငါသိ သိထားတဲ့ေယာဂီက ဘ ယ္လိုေျဖသလဲဆိုေတာ့လူ (သို႔မဟုတ္) အမ်ိဳးသားဆိုတာဟာ တကယ္မရွိတဲ့ ပညတ္တရားသာ ျဖစ္ပါတ ယ္။ တကယ္ရွိတဲ့ ပရမတ္တရားမဟုတ္ပါဘူး၊ တကယ္မရွိတဲ့ အမ်ိဳးသားဆိုတဲ့ ပညတ္ၾကီးကို တကယ္ရွိတ ယ္လို႔ထင္ျမင္ယူဆလိုက္တဲ့အတြက္ ေမာဟ အကုသိုလ္ျဖစ္ရတာပါ၊ ဒီအေျဖကမွ တရားနဲ႔ယွဥ္တဲ့အေျဖပါ။ ဒီလိုဆိုရင္ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ကို ေတြ႕လိုက္တဲ့အခါ ေယာဂီတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ အကုသိုလ္မျဖစ္ ေ အာင္ ဘယ္လိုႏွလံုးသြင္းရမလဲဆိုရင္ ငါျမင္ တာဟာ အဆင္းရုပ္ (ရူပါရံု) ပါလားလို႔ ပရမတ္ေရာက္ေအာင္ ႏွလံုးသြင္း ရပါ့မယ္။ အဆင္းရုပ္ (ရူပါရံု) ဆိုတဲ့ ပရမတ္ ဉာဏ္ပညာနဲ႔ ထိုးေဖာက္ျမင္လိုက္ျပီဆိုရင္ အမ်ိဳး သားလို႔ေခၚတဲ့ ပညတ္ကိုမွီျပီးမွျဖစ္ရတဲ့ ေလာဘ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ သံုးပါးလံုးျဖစ္မလာေတာ့ပါဘူး။

အသံ၊ အနံ႔၊ အရသာ၊ အေတြ႕၊ အထိ တို႔နဲ႕ ပတ္သက္ျပီးအသင့္အားျဖင့္ ႏွလံုးသြင္းပံုကို ရုပ္ဓာတ္ကို ပိုင္း ျခားျပီးသိရတဲ့ ရူပပရိေစၧဒဉာဏ္အခန္း ေဟာျပီးရင္ ဆက္လက္ရွင္းျပပါမယ္။ ေနာက္ဆံုးအဂၤါျဖစ္တဲ့ တရား ႏွင့္ေလ်ာ္စြာ က်င့္ၾကံအားထုတ္ျခင္း ဆိုတာ ကေတာ့ဥပမာအားျဖင့္ ထိုင္ရာကေန ထလိုက္ျပီဆိုတာနဲ႔ ေၾသ ာ္ ထိုင္ေနသခိုက္မွာျဖစ္တဲ့ခႏၶာငါးပါးရုပ္နာမ္တရားေတြဟာ ထသခိုက္မွာ ပါမလာၾကေတာ့ဘူး။ ထိုင္ေနဆဲ အခါမွာပဲ ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ပ်က္စီးသြားၾကျပီ။ ဒါ့ေၾကာင့္ ခႏၶာငါးပါး ရုပ္နာမ္တရားဟာအနိစၥ အျမဲမရွိပါတကားလို႔ ရႈပြားလိုက္ျခင္းပါပဲ။ 

ေမတၱာရွင္-ေရႊျပည္သာ (မဂ္တား၊ ဖိုလ္တား အႏၲရာယ္မ်ား)

Buddhavasa Tiloka